Kobiecy patchwork
https://www.facebook.com/groups/1541378286282594
Patchworkowa mozaika intymnych fotoreportaży, których bohaterkami są kobiety, głównie z Podlasia, pragnące podzielić się swoją życiową historią, bądź jej fragmentem.
Jest to projekt społeczny, medialny, publiczny, lokalny.
Podczas zbierania materiału rozmawiam z kobietami i robię im zdjęcia. Następnie upubliczniam go w mediach społecznościowych (FB, Instagram) i lokalnych (TVP Białystok, Radio Białystok, prasa lokalna).
Mi zależy na podejmowaniu różnych kroków w kierunku tworzenia lokalnej wspólnoty, w przypadku tego projektu, chodzi mi o płaszczyznę emocjonalną. Nieraz wydaje nam się, że cierpimy tylko my, w trudnych emocjonalnie sytuacjach widzimy usmiechy na twarzach innych, bolą nas one, choć niejednokrotnie nasz ból nie wynika z zazdrości, lecz z poczucia osamotnienia, które wzmacnia uproszczone porównanie: ja tak cierpię, a on/ona tak sie cieszy. Potem może pojawić się zazdrość, ale nieraz nie jest ona pierwotnym uczuciem. Gdy już jest, dzieli, oddala, separuje nas od innych i od nas samych, od naszych prawdziwych potrzeb, wśród których jest potrzeba przynależności do wspólnoty. Z zazdrości rodzi się złość, agresja wobec innych bądź wobec nas samych. Podążajac już w tempie torpedy za tymi uczuciami, oddalamy się od tego, co stanowiło sam początek, nasz ból.
Chcę wychodzić naprzeciw przekonaniom, które potrafią wtrącać nas do samotnych wież.
Prawdą jest, że w chwili naszego cierpienia ktoś inny może cieszyć sie swoim szczęściem. Prawdą jest również, iż wszyscy w rożnym czasie i na róznych poziomach życia cierpimy. Cierpienia nie da się wyeliminować z życia. Można natomiast, zamiast dokładać do jego ognia (palącego mosty miedzy nami) przekonania i skróty myślowe odziedziczone lub przejęte od otoczenia, tonizować go za pomocą powolnej pracy w zakresie konfrontacji tego o czym myślimy, że jest pewne, z tym jaka jest rzeczywistość. W przypadku tego projektu, chcę pokazać, że my ludzie, bez względu na wiek, status społeczny, płeć, wykształcenie, cierpimy. Ale również i cieszymy się. I że, poza wszytskim co nas dzieli i w naszej indywidualnej optyce jest tak ważne i wielkie, łączy nas samo życie i bycie w nim. Wówczas łatwiej żyć, radośniej, prawdziwiej. Wspólnota daje nam poczucie sensu bez względu na to kim jesteśmy i co robimy. Na płaszczyźnie emocjonalnej wszyscy należymy do jednej rodziny. A rodziny w różnym wymiarach potrzebujemy, tacy jesteśmy, ludzie..
Inspiracją do projektu stał się film „Skrawki życia” – amerykański film fabularny z lat 90-tych. Kobiety spotykają się, by uszyć patchworkową kołdrę dla swej kuzynki, która wychodzi za mąż. Podczas szycia i wyszywania, snują swoje życiowe opowieści, otwierają po raz kolejny drzwi do trudnych spraw z przeszłości, by tym razem spojrzeć i uporządkowac je na nowo, z dzisiejszej dojrzalszej perspektywy. To co łączy wszystkie kobiety to cierpienie z powodu niejednej życiowej straty, oraz radość odnajdywania szczęścia w niełatwych, lecz prawdziwych relacjach, które powstały w ich życiu, nie zawsze dlatego, że same ich chciały…a przynajmniej nie zawsze na poziomie świadomym…
Każda z nich wyszywając wspominała swoją relację z mężczyzną jej życia, w każdej opowieści był wątek cierpienia, ale i radości nieoczywistych, spontanicznych, nagłych. Tkanie, wyszywanie, zszywanie jednej kołdry, która ma dawać ciepło oraz cieszyć swym pięknem nowożeńców, jest tu bardzo symboliczne – nawiązuje do tkania życia, własnego skrawka wśród innych skrawków, łączenia się i przeplatania własnych relacji z najbliższymi, z życiem osób mniej znanych, mniej bliskich. Tkanie nici radości i smutku, wielu olśnień, zakochania i wyrzeczeń, goryczy i żalu z powodu braku porozumienia z innymi, w końcu dojrzewania, akceptacji siebie i czasu tu i teraz.
Znajomy ostatnio opowiedział mu historyjkę z studiów. Zapytano go, a jest dziś lekarzem, kiedy warto zacząć przygotowywać się do starości i co to znaczy. On, wraz z innymi studentami, podawali jakis konkretny wiek, może 40 lat, może 50 lat itd. Na co wykładowca odrzekł: teraz, własnie dziś, bo przygotowanie do starości jest życiem tu i teraz, z bagażem z przeszłości, i z wzrokiem skierowanym ku przyszłości, ale tu i teraz, by na starość żałować jak najmniej niewykorzystanych okazji do czerpania z życia zgodnie z wiekiem i jego możliwościami.
Projekt powstał po to, byśmy zaczęli publicznie opowiadać ..o sobie.
DLACZEGO WARTO BYŚ WZIĘŁA UDZIAŁ W PROJEKCIE?
- dzielenie się życiowym doświadczeniem wzmacnia nas nawzajem
- uczymy się odkrywać siebie i innych
- pojawia się w nas więcej ciekawości wobec własnego wewnętrznego świata i świata innych ludzi
- można zawrócić na drodze do własnej samotni i odważyć się poprosić o pomoc, gdy jej potrzebujemy
- coraz częściej zadajemy sobie pytanie: czy komuś ufamy, czy ufamy sobie..
- by poczuć się swobodniej
- by wzmocnić poczucie własnej wartości
- pojawia się w nas zapał do wewnętrznych porządków.
Z czym wychodzisz z projektu:
- z doświadczeniem udziału w indywidualnej i grupowej sesji fotograficznej
- ze zdjęciami portretami z sesji (40 zdjęć, plik JPG), które możesz wykorzystywać zgodnie z własnymi potrzebami pod warunkiem uzyskania mojej zgody
- z albumem (fotoreportażem), w którym jest 25 zdjęć z Twoimi cytatami (wybranymi przeze mnie z audio nagrania, które wykonałam podczas sesji)
- z doświadczeniem monologu wewnętrznego i naszej wspólnej rozmowy.
Udział w projekcie jest BEZPŁATNY.
UWAGA: nie wszystkie zdjęcia będą powiększane do dużego formatu ze względu na ich jakość (robione w trudnych warunkach atmosferycznych, z małą ilością światła). Jeśli chcesz mieć pewność, że Twoje zdjęcia zostaną powiększone, poszukaj miejsca i czasu, gdzie i kiedy będę mogła Cię doświelic.
Warunki udziału w projekcie:
- otrzymuję od Ciebie zgodę na upublicznianie Twojego wizerunku, słów oraz danych osobowych zgodnie z celami projektu
- Publikacja materiału następuje po jego zatwierdzeniu przez Ciebie.
ETAPY projektu:
- do końca 2025 r. – indywidualne sesje fotograficzne
- marzec 2026 r. – grupowa sesja fotograficzna
- lipiec 2026 r. – wystawa (mały format), miejsce (do uzgodnienia)
No Comments